ΛΕΩ ΟΧΙ ΣΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ - ΛΕΩ ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΑΖΙΖΜΟ

ΛΕΩ ΟΧΙ ΣΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ - ΛΕΩ ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΑΖΙΖΜΟ

Ναζί: Μαστουρωμένοι για να έχουν θάρρος

Μοιράσου το

Η προπαγάνδα του Χίτλερ υπογράμμιζε την αξία του να είναι οι στρατιώτες αθλητικοί και υπέρμαχοι της καλής φυσικής κατάστασης ενώ στην πραγματικότητα η υπερδραστηριότητά τους οφειλόταν στο γεγονός ότι έπαιρναν ναρκωτικά

Οι πιστές στρατιές του δικτάτορα έπαιρναν κατά κόρον ισχυρές ναρκωτικές ουσίες για να είναι άγριοι και αδίστακτοι και να αντέχουν περισσότερο στις μάχες.
Η Daily Mail αναφέρει σχετική μελέτη όπου το τρίτο Ράιχ χρησιμοποιούσε συγκεκριμένα χάπια για να κάνουν τους στρατιώτες ακούραστες μηχανές του πολέμου.
Πρόκειται για τα χάπια Pervitin τα οποία είχαν κυρίαρχο συστατικό στοιχείο την μεθαμφεταμίνη. Έτσι, εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες πήγαιναν φτιαγμένοι να πολεμήσουν το 1941.
Περί τα 200 εκατ. τέτοια χάπια είχαν δοθεί στους Ναζί μεταξύ του 1939 και του 1945 σύμφωνα με τα όσα αποκάλυψε έρευνα της Γερμανικής Ιατρικής Ένωσης.
Η ιδέα ήταν από απλοί στρατιώτες να γίνουν πολεμικές μηχανές με υπερφυσικές δυνάμεις τόνισε ιατρός της Ένωσης.
Μάλιστα ο ιατρός-εγκέφαλος του εν λόγω σχεδίου ήταν ο Ότο Ράνκε, διευθυντής του Ινστιτούτου Γενικής και Αμυντικής Φυσιολογίας του Βερολίνου.
Ο Ράνκε απέδειξε ότι τα ναρκωτικά δημιουργούσαν υπερβολική αυτοπεποίθηση και έτσι τα χρησιμοποιούσαν εκεί όπου ο εχθρός ήταν αμείλικτος.
Τον Ιανουάριο του 1942 μια ομάδα 500 στρατιωτών περικυκλωμένοι από τον κόκκινο στρατό θέλησε να οπισθοχωρήσει και να γλιτώσει τις χαμηλές θερμοκρασίες, με τον υδράργυρο να δείχνει τους  -30 βαθμούς Κελσίου.
Τότε ο υπεύθυνος ιατρός της μονάδας τους χορήγησε το εν λόγω χάπι αφού δεν μπορούσε να τους βλέπει στο έδαφος δειλούς να παρακαλάνε να πεθάνουν. Μετά από μισή κιόλας ώρες αισθανόντουσαν καλύτερα.
"Το ηθικό ήταν ακμαιότατο και δεν έβλεπαν την ώρα να πολεμήσουν", τονίζει.
Επιπλέον μέχρι το τέλος του πολέμου των Ναζί αναπτύχθηκε ένα νέο διεγερτικό από κοκαΐνη για τους στρατιώτες της πρώτης γραμμής.
"Ήταν το τελευταίο μυστικό όπλο του Χίτλερ να κερδίσει τον πόλεμο που ήδη κράτησε αρκετά", τονίζει ο εγκληματολόγος Γουλφ Κέμπερ.
Τέλος σημειώνεται ότι αρκετοί ήταν οι στρατιώτες που εθίστηκαν στις ουσίες και δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν τη φρίκη που έζησαν.

 

Μαρτυρίες Γερμανών στρατιωτών για τα ναζιστικά εγκλήματα πολέμου

O μύθος ότι οι ναζιστικές ένοπλες δυνάμεις της Βέρμαχτ δε συμμετείχαν σε εγκλήματα πολέμου συνεχίστηκε για δεκαετίες μετά τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Δύο Γερμανοί ερευνητές κατέρριψαν τον μύθο αυτό μια για πάντα. Σχετικά πρόσφατα δημοσιεύθηκαν συνομιλίες μεταξύ Γερμανών αιχμαλώτων πολέμου που είχαν καταγραφεί μυστικά από τους Συμμάχους. Οι συνομιλίες αυτές αποκαλύπτουν ανατριχιαστικές λεπτομέρειες βίας κατά αμάχων, βιασμούς και γενοκτονίες, όπως αναφέρεται στην «Spiegel-Online».

Το υλικό που ο ιστορικός Sönke Neitzel ανακάλυψε σε βρετανικά και αμερικανικά αρχεία είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Ερευνώντας το 2001 τον πόλεμο των υποβρυχίων στον Ατλαντικό, ανακάλυψε τα πρακτικά των μαγνητοφωνημένων συνομιλιών μεταξύ Γερμανών αξιωματικών, στις οποίες αναφέρονταν στις πολεμικές τους εμπειρίες με έναν πρωτοφανή τρόπο, όπου απουσίαζε κάθε ίχνος ενοχής. Ο Neitzel και ο συνεργάτης του, κοινωνικός ψυχολόγος Harald Welzer μελέτησαν συνολικά 150 χιλιάδες σελίδες συνομιλιών, βασιζόμενοι στις οποίες εξέδωσαν το βιβλίο «Στρατιώτες» (Soldiers).

Στο βιβλίο υποστηρίζεται ότι για τους Γερμανούς στρατιώτες του ναζιστικού καθεστώτος υπήρχε πάντα λόγος για να σκοτώσουν. Κάποιες φορές, όπως αναφέρεται, η αιτία μπορούσε να είναι τόσο ασήμαντη όσο το γεγονός κάποιος να μην περπατάει στο δρόμο γρήγορα ή να μη δίνει πίσω κάποιο αντικείμενο αμέσως.

Μία από τις καταγραφές είναι της 6ης Μαρτίου του 1943. Δύο Γερμανοί στρατιώτες μιλούν για τον πόλεμο και μοιράζονται τις αναμνήσεις τους. Ο πιλότος μαχητικού Budde και ο δεκανέας Bartels είχαν συλληφθεί λίγες εβδομάδες νωρίτερα από τους Βρετανούς. Ο Budde εκμυστηρεύεται στον Bartels: «Έκανα δύο αποτυχημένες αεροπορικές επιθέσεις...Συναντήσαμε μερικούς από τους ωραιότερους στόχους, όπως αρχοντικά σε βουνά. Όταν ρίχναμε εναντίον τους και τους βάζαμε φωτιά, μπορούσες να δεις τα παράθυρα να κροταλίζουν και μετά την οροφή να εκτοξεύεται στον αέρα. Όταν ήρθε η στιγμή να χτυπήσουμε το Ashford, υπήρχε στην κεντρική πλατεία κάποια εκδήλωση με πλήθος κόσμου ενώ ομιλίες εκφωνούνταν. Τους ψεκάσαμε στην κυριολεξία! Ήταν πολύ διασκεδαστικό!»

Δύο άλλοι πιλότοι, ο Baumer και ο Greim, επίσης μίλησαν για τις πολεμικές τους εμπειρίες, τις οποίες περιέγραψαν σε μια συνομιλία με άλλους στρατιώτες. Ο Greim αφηγείται: «Μία φορά επιτεθήκαμε κάνοντας χαμηλού ύψους πτήση κοντά στο Eastbourne. Όταν φτάσαμε εκεί, είδαμε ένα μεγάλο κάστρο όπου μάλλον γινόταν κάποια γιορτή. Όπως και να έχει, υπήρχαν πολλές γυναίκες με ωραία ρούχα και μια μπάντα. Περάσαμε ξυστά από πάνω τους και μετά τους ρίξαμε. Λοιπόν αυτό, φίλε μου, είχε πολύ πλάκα».

Σύμφωνα με το βιβλίο, δεν είναι λίγες οι αναφορές μέσα στο υλικό αυτό, όπου περιγράφονται βιασμοί γυναικών από Γερμανούς στρατιώτες αλλά ακόμα και νεκρών γυναικών. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι ο σαδισμός και η σεξουαλική βία των στρατιωτών των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων κατά τον Β΄Παγκόσμιο ξεπέρασε κάθε νοσηρή φαντασία. Ένας στρατιώτης με το όνομα Müller φαίνεται να ανέφερε σε συνομιλία του: «Όταν ήμουν στην Ταγκανρόγκ (Ρωσία)[...]είδαμε νεκρά πανέμορφα κορίτσια. Έτσι, τις βάλαμε μέσα στο φορτηγό, τις ...... και μετά τις ξαναρίξαμε έξω».

Αυτό το ύφος δεν έχει καμία ομοιότητα με τον τόνο που συναντάμε σε απομνημονεύματα για τον πόλεμο ή σε τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ για τέτοια θέματα. Μιλούσαν σα να επρόκειτο για μια ευχάριστη περιπέτεια.

Σχετικά Άρθρα: 

Βίντεο-ντοκουμέντο των SS καταδικάζει εγκληματία πολέμου

«Γουρούνι των μετόπισθεν» ο Χίτλερ σύμφωνα με συστρατιώτες του στον Ά Παγκόσμιο

Αρνείται να καταβάλλει αποζημίωση η Γερμανία για τη σφαγή στο Δίστομο

Στο σφυρί ημερολόγιο του «αγγέλου του θανάτου» του Άουσβιτς, δρ. Μένγκελε

Πιθανή και νέα δίκη για ναζιστικά εγκλήματα πολέμου στη Γερμανία

 

 

Βίντεο-ντοκουμέντο των SS καταδικάζει εγκληματία πολέμου

Ένα 11λεπτο φιλμ που διασώθηκε το 2006 από τα σκουπίδια μιας εκκλησίας Βαπτιστών στην αγγλική πόλη Cullompton του Devon αποδεικνύει την ενοχή ενός αξιωματικού των Ναζί για εγκλήματα πολέμου.

Ο Dr Harry Bennett, καθηγητής σύγχρονης ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Plymouth δήλωσε πως μετά από εκτεταμένη έρευνα, κατάφερε να ταυτοποιήσει τον «πρωταγωνιστή» του βίντεο, ο οποίος φαίνεται να επιθεωρεί ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, να δίνει εντολές στους υπόλοιπους Ναζί και να «υποδέχεται» νέες ομάδες αιχμαλώτων για τα καταναγκαστικά έργα.

Πρόκειται για τον αξιωματικό των SS, Walter Gieseke, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή ενός δρόμου 1.000 μιλίων, που διέσχιζε την Ουκρανία και κόστισε τη ζωή σε χιλιάδες αιχμάλωτους. Σύμφωνα με τον Dr Bennett, η ταινία γυρίστηκε 1943 και περιέχει πλάνα από την κατασκευή του δρόμου DG IV, που έγινε γνωστός ως «Η οδός των SS».

Το συγκεκριμένο κατασκευαστικό έργο υπήρξε από τα μεγαλύτερα που επιχείρησαν οι Ναζί, σε μια προσπάθεια να ανοίξει ο δρόμος για την εξάπλωση της Αρείας φυλής προς την Ανατολή.

Πενήντα χιλιάδες Ρώσοι αιχμάλωτοι, άλλοι τόσοι Ουκρανοί και 25.000 Εβραίοι υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία για την κατασκευή του δρόμου, ο οποίος –σύμφωνα με τον κ. Bennett- ήταν κάτι παραπάνω από κατασκευαστικό έργο:

«Τα ποσοστά θανάτου ήταν πολύ υψηλά για τους Ρώσους και Ουκρανούς εργάτες, ενώ σχεδόν όλοι οι Εβραίοι δολοφονήθηκαν. Δούλευαν σε σημείο πλήρους εξάντλησης, έσκαβαν χαντάκια και στη συνέχεια εκτελούνταν. Ήταν ένα πρόγραμμα εξόντωσης».

Μετά την πτώση του ναζισμού, ο Gieseke πέρασε από ανάκριση ως εγκληματίας πολέμου, αλλά αρνήθηκε κάθε εμπλοκή του στην κατασκευή του δρόμου και δεν κλήθηκε ποτέ σε δίκη.

«Ο Gieseke υποστήριξε πως ήταν ένας απλός εντολοδόχος και πως δεν είχα καμία ιδέα για τις συνθήκες του έργου», λέει ο Dr Bennett. «Ωστόσο, το ντοκουμέντο του Cullompton αναιρεί πλήρως αυτό το άλλοθι. Φαίνεται ξεκάθαρα πως «έκανε κουμάντο» στο εργοτάξιο, πως ήταν ο κύριος υπεύθυνος για αυτό το έγκλημα».

«Γουρούνι των μετόπισθεν» ο Χίτλερ σύμφωνα με συστρατιώτες του στον Ά Παγκόσμιο

Ως μοναχικός, άβουλος και αντικείμενο χλευασμού παρουσιάζεται ο Χίτλερ μέσα από γράμματα και ημερολόγια στρατιωτών που υπηρέτησαν μαζί του στο 16ο Βαυαρικό Σύνταγμα Εφέδρων Πεζικού «Λιστ» στον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, τα οποία δημοσιεύονται για πρώτη φορά σε βιβλίο. Κάποιοι μάλιστα τον χαρακτηρίζουν ως «γουρούνι των μετόπισθεν».

Το βιβλίο με τίτλο «Ο πρώτος πόλεμος του Χίτλερ» έγραψε ο ιστορικός από το Πανεπιστήμιο του Aberdeen, δρ Thomas Weber. Ο συγγραφέας αναφέρει πως ο ρόλος του Χίτλερ κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν ήταν τόσο σημαντικός όσο παρουσιάστηκε από τη ναζιστική προπαγάνδα. Επίσης, το βιβλίο διαλύει τον μύθο ότι ο Χίτλερ ήταν στο επίκεντρο ενός κλειστού συντάγματος στρατού, από το οποίο πολλοί βετεράνοι θα αποτελούσαν αργότερα τον πυρήνα του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος.
«Ο μύθος του Χίτλερ ως ένας γενναίος στρατιώτης και η συναδελφικότητα στα χαρακώματα χρησιμοποιήθηκαν από το Ναζιστικό Κόμμα από την αρχή προκειμένου να ελκύσουν κι άλλους πέρα από την ακροδεξιά. Έκαναν μεγάλες προσπάθειες για να προστατεύσουν αυτή την ιδέα, αλλά η πραγματικότητα ήταν η ύπαρξη ενός χάσματος ανάμεσα στην πλειοψηφία των στρατιωτών και τον Χίτλερ. Η πιο γνωστή ιστορία ότι ο Χίτλερ είχε τη δύσκολη δουλειά να τρέχει στα χαρακώματα προκειμένου να μεταφέρει μηνύματα, απλά δεν είναι αλήθεια», αναφέρει ο δρ Weber.
«Ο ρόλος του ήταν να μεταφέρει μηνύματα από το αρχηγείο του στρατιωτικού συντάγματος σε άλλα τάγματα, για παράδειγμα, ή σε αρχηγεία άλλων μονάδων, και όχι σε λόχους, γεγονός που σημαίνει ότι βρισκόταν περίπου τρία με πέντε χιλιόμετρα μακριά από τη γραμμή του πυρός», συμπληρώνει. Ακριβώς αυτή η απόσταση ήταν που οδήγησε στρατιώτες να τον αποκαλέσουν ως «γουρούνι των μετόπισθεν».
Παράλληλα, ο Weber αποκαλύπτει ότι το παράσημο που του είχε δοθεί το 1917, ο Σιδηρός Σταυρός Πρώτης Τάξης, ήταν επειδή είχε επαφές με ανώτερους αξιωματικούς και όχι για τον ηρωισμό του στη μάχη, μόνο το 2% των συστρατιωτών του είχαν προσχωρήσει στο Ναζιστικό Κόμμα μέχρι το 1933.
«Ο αντισημιτισμός και ο εθνικισμός του Χίτλερ δεν προήλθαν από τις εμπειρίες του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως εκτιμούν αρκετοί, αλλά από τη μετέπειτα πολιτική και οικονομική κρίση του Μεσοπολέμου» είναι το συμπέρασμα του συγγραφέα.

 

Αρνείται να καταβάλλει αποζημίωση η Γερμανία για τη σφαγή στο Δίστομο

Στο χθεσινό φύλλο της γερμανικής εφημερίδας Süddeutsche Zeitung ένας δημοσιογράφος θυμήθηκε τη Σφαγή από τις ναζιστικές δυνάμεις στο Δίστομο. Το ρεπορτάζ του Robert Probst φέρει τον τίτλο «Με διάταγμα εναντίον των μηνύσεων για αποζημίωση» και διευκρινίζει στον υπότιτλο «Σχεδόν 70 χρόνια μετά τη δολοφονία των Ελλήνων από τα σώματα των SS, οι συγγενείς των θυμάτων περιμένουν ακόμα την αποζημίωση».

Ο δικηγόρος των οικογενειών των θυμάτων Martin Klingner, ο οποίος έλαβε μέρος χθες στην εκδήλωση για την επέτειο της σφαγής του Διστόμου, της 10 Ιουνίου 1944, που τελέστηκε στο μαρτυρικό χωριό, γράφει ο δημοσιογράφος ότι «δεν έχει καλά νέα».

Το έγκλημα είναι ένα από τα μεγαλύτερα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατά αμάχων αλλά, παρόλα αυτά εδώ και 66 χρόνια οι συγγενείς των θυμάτων εξακολουθούν να περιμένουν αποζημίωση από τη Γερμανία. Πολλά δικαστήρια στην Ελλάδα, την Ιταλία και τη Γερμανία έχουν ασχοληθεί με τη συγκεκριμένη υπόθεση αλλά «οι επιτυχίες δια τής δικαστικής οδού, ματαιώνονται δια της πολιτικής οδού», σημειώνει ο Martin Klingner.

Πρόκειται για μια περίπλοκη υπόθεση, σημειώνει το ρεπορτάζ: Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Χάγη θα πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα εάν οι πολίτες μιας χώρας μπορούν να κατηγορήσουν μία άλλη χώρα για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ιταλικά δικαστήρια, όπως το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρώμης, βρίσκουν ότι αυτό είναι δυνατόν. Τα ιταλικά δικαστήρια αποφάνθηκαν ότι τα θύματα του Διστόμου έχουν δικαίωμα να ζητήσουν αποζημίωση από τη Γερμανία όπως επίσης ότι τα αιτήματα αυτά μπορούν να εκτελεσθούν και στο εξωτερικό. Αυτή ήταν η απόφαση του Αρείου Πάγου Αθηνών το έτος 2000.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας όμως δεν έκανε ποτέ δεκτά αυτά τα αιτήματα, ενώ αρνήθηκε κάθε διαπραγμάτευση και θέλει να εμποδίσει με κάθε μέσον την εκτέλεση αυτής της απόφασης στο εξωτερικό. «Κι αυτό γιατί φοβάται ότι θα υπάρξει σωρεία τέτοιων μηνύσεων από χώρες που ήταν υπό την κατοχή των γερμανικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου» σημειώνει ο δημοσιογράφος.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας επικαλείται την θεμελιώδη αρχή της κρατικής ασυλίας έναντι των αξιώσεων ιδιωτών καθώς και ότι η Γερμανία κατέβαλε κατά τη δεκαετία του ΄60 τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ιταλία αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ποσά πολλών εκατομμυρίων ως αποζημίωση για τα θύματα των Ναζί.

Οι Έλληνες μηνυτές με την «Καμπάνια: Τιμωρία» πρόκειται να στείλουν 30.000 κάρτες στο Δικαστήριο της Χάγης με το αίτημα να απορριφθεί η Προσφυγή της γερμανικής κυβέρνησης. «Όλα τα εγκλήματα μετρούν», δηλώνει ο επικεφαλής της καμπάνιας Christian Staffa. «Ζητούμε να αναγνωρισθεί ο πόνος και η καταστροφή που προκάλεσαν τα γερμανικά στρατεύματα στον άμαχο πληθυσμό της Ελλάδας. Τόσο στην περίπτωση του Διστόμου όσο και πέρα από αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση», συμπληρώνει.

Ο δικηγόρος των θυμάτων Martin Klingner λέει ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να εγκαταλείψει κανείς την προσπάθεια και ανακοινώνει την επόμενη πράξη διαμαρτυρίας που πρόκειται να λάβει χώρα σήμερα μπροστά από τη Γερμανική Πρεσβεία στην Αθήνα.

66 χρόνια από τη σφαγή στο Δίστομο

Στις 10 Ιουνίου 1944 έλαβε χώρα η σφαγή του Διστόμου, μία από τις μεγαλύτερες σφαγές αμάχων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με 228 νεκρούς, εκ των οποίων οι 53 ήταν παιδιά. Ο Χάνς Ζάμπελ, που θεωρήθηκε υπεύθυνος για τη σφαγή αγνοείται, ενώ πληροφορίες να κάνουν λόγο ότι ζει μέχρι και σήμερα, ελεύθερος.
Ιστορικό
Στις 10 Ιουνίου του 1944, ο λοχαγός των SS Φριτζ Λάουτενμπαχ, έλαβε εντολή να μετακινήσει το λόχο του από την Λειβαδιά προς την Άμφισσα μέσω Διστόμου, με σκοπό τον εντοπισμό ανταρτών του ΕΛΑΣ. Οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο και εκφοβίζοντας τους κατοίκους, έμαθαν ότι υπήρχαν αντάρτες στο Στείρι. Ένας από τους λόχους κατευθύνθηκε προς τα εκεί, αλλά έπεσε σε ενέδρα των ανταρτών του ΕΛΑΣ. Οι αντάρτες, μετά από δύο ώρες μάχης, υποχώρησαν μπροστά στις γερμανικές δυνάμεις. Οι απώλειες των Γερμανών ήταν περίπου 40 νεκροί ενώ των ανταρτών περίπου 15.
Μετά τη μάχη, οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο και σε αντίποινα για τις απώλειές τους, ξεκίνησαν να σφάζουν όποιον βρισκόταν στο δρόμο τους. Αποκεφάλισαν τον ιερέα του χωριού και σκότωσαν μωρά και γυναίκες, αφού πρώτα τις βίασαν. Η σφαγή σταμάτησε το βράδυ, όταν οι Γερμανοί στρατιώτες αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Λειβαδιά, αφού προηγουμένως, όμως, έκαψαν τα σπίτια του χωριού.
Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν και κατά την επιστροφή των Γερμανών στην βάση τους. Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228, εκ των οποίων 117 γυναίκες, 111 άντρες, όπου ανάμεσά τους ήταν και 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων. Η μαρτυρία του απεσταλμένου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, Eλβετού George Wehrly, που έφτασε στο Δίστομο μετά από λίγες μέρες κάνει λόγο για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή ενώ αναφέρεται ότι οι νεκροί βρίσκονταν παντού, ακόμα και κρεμασμένοι πάνω σε δέντρα.
Δικαίωση στα θύματα του Διστόμου 64 χρόνια μετά
Εκτελεστή κήρυξε προ μηνών το Εφετείο της Φλωρεντίας την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς για καταβολή αποζημίωσης 33 εκατ. ευρώ στους συγγενείς των εκτελεσθέντων. Την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς είχε επικυρώσει και η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου (με μεγάλη πλειοψηφία), αποκρούοντας την αναίρεση του Γερμανικού Δημοσίου και επικυρώνοντας την υποχρέωσή του να αποζημιώσει θύματα της θηριωδίας.
Μετά την άρνηση του Γερμανικού Δημοσίου να καταβάλει τα χρήματα, οι συγγενείς των θυμάτων είχαν επιχειρήσει να κατασχέσουν γερμανικά ακίνητα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, όμως, είχαν εμποδίσει τις κατασχέσεις των ακινήτων (Ινστιτούτου Γκαίτε, γερμανικών σχολών, κ.λπ.).
Ο δικηγόρος των θυμάτων, μετέφερε τη δικαστική διαμάχη στην Ιταλία, ζητώντας να εκτελεστεί εκεί η ελληνική απόφαση. Ο ιταλικός Άρειος Πάγος επέλυσε προ τριετίας διάφορα νομικά ζητήματα, ανοίγοντας το δρόμο για κατασχέσεις περιουσιών ξένων κρατών, παρά τις απαγορεύσεις της ιταλικής νομοθεσίας. Τον Νοέμβριο του 2008, το Εφετείο Φλωρεντίας αποφάσισε να δεχθεί την εκτέλεση της απόφασης για το Δίστομο, με ένα σκεπτικό ανάλογο με αυτό που είχε χρησιμοποιήσει για να δικαιώσει θύματα ιταλικού χωριού που είχε δοκιμάσει τη ναζιστική θηριωδία.
Χανς Ζάμπελ και Φριτζ Λάουτενμπαχ
O Φριτζ Λάουτενμπαχ, αρχικά προσπάθησε να αιτιολογήσει την απίστευτη θηριωδία στο Δίστομο εκ μέρους των στρατιωτών του λέγοντας ότι «δεχτήκαμε πυροβολισμούς με αυτόματα από τη μεριά του Διστόμου», κάτι που αναιρέθηκε αμέσως μετά από έρευνα που διεξήχθη στην περιοχή, καθώς η επίθεση είχε πραγματοποιηθεί αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το χωριό. Τελικά, ο Λάουτενμπαχ παραδέχτηκε ότι είχε προχωρήσει πολύ παραπάνω από τις εντολές που είχε.
Αυτός που θεωρείται, όμως, ως βασικός υπαίτιος για τη σφαγή στο Δίστομο, είναι ο Χάνς Ζάμπελ. Για τον Ζάμπελ, μέχρι και σήμερα υπάρχουν πολύ λίγες πληροφορίες. Είναι γνωστό ότι μετά το τέλος του πολέμου συνελήφθη στη Γαλλία και κατόπιν εκδόθηκε στην Ελλάδα. Στην πορεία ζητήθηκε η μεταφορά του στην Γερμανία για τις εγχώριες έρευνες όπου και παρέμεινε. Πληροφορίες κάνουν λόγο ότι ο Ζάμπελ ζει ως και σήμερα ελεύθερος.
Στη φωτογραφία απεικονίζονται Γερμανοί στρατιώτες στο Δίστομο. Βρέθηκε σε τσέπη Γερμανού στρατιώτη, αιχμαλώτου του ΕΛΑΣ. Διασώθηκε από τον Παντελή Καρακίτση και δημοσιοποιήθηκε από το Σπύρο Μελετζή.